uni61ths480 61 دانشگاه علوم پزشكي تهران بررسي علائم باليني و آزمايشگاهي و روش هاي درماني در بيماران مبتلا به پسوريازيس پوسچولارژنرانيزه بستري شده در بيمارستان رازي از سال 1369 تا1388 1388-89 1388 1389 uni61ths480 دكتراي حرفه اي دكترا 93 مقدمه : پسوريازيس پوسچولار ژنراليزه فرم نادري از پسوريازيس است كه وجه مشخصه ي آن وجود پوسچول هاي استريل فراوان در سطح بدن است. وجه مشخصه اين بيماري ظهور ناگهاني اريتم همراه با ضايعات پوسچولار مي باشد كه ممكن است با تب بالا و ضعف و بي حالي عمودي و افزايش گلبول هاي سفيد همراه باشد. هدف از اين مطالعه بررسي توزيع سني و جنسي ، علل بيماري ، علايم بيماران و روش هاي درماني اعمال شده در بيماران مبتلا به پسوريازيس پوسچولار ژنراليزه بستري شده در بيمارستان رازي در بين سال هاي 1369 تا 1288 بوده است. روش مطالعه : در اين مطالعه ي بررسي بيماران (Case Series) ، پرونده هاي بيماران مبتلا به بيماري پسوريازيس پوسچولار ژنراليزه ي موجود در بايگاني بيمارستان رازي مورد بررسي قرار گرفت و تمامي موارد موجود در پرسش نامه براي هر بيمار جداگانه ثبت گرديد. يافته ها : در بررسي كل پرونده هاي بيماران مبتلا به پسوريازيس پوسچولار ژنراليزه (106بار بستري) ، 5.28%زن و 47.16% مرد بودند. ميانگين سن بيماران در هنگام پذيرش 31.6 سال و ميانگين سن شروع بيماري در بيماران نيز 35.26 سال بوده است. در 50 % بيماران عامل مسبب شروع علايم عدم مصرف دارو، مصرف خود سرانه ي برخي از داروها در 27.9% ، استرس در 15.40% ، حاملگي در 9.6% و عفونت ها در 5.7% بود. از جمله علائم عمومي بيماران در هنگام پذيرش مي توان به تب بالاي 37.5 درجه در 36.79% ، 8.49% درد مفاصل و 5.66%آرتريت اشاره كرد. بررسي علايم پوستي 85% بيماران اريتم بيش از 50% سطح بدن را اريتم و 54% بيماران بيشتر از 50درصد سطح بدن را پوسچول فرا گرفته بود. همچنين 38.3% بيماران داراي ضايعات دهاني بودند. در طي اين بررسي روش هاي اصلي مورد ارزيابي قرار گرفت از جمله ي آن ها : نئوتيگازون در 58.49% بيماران ، كلوگزاسيلين در 47.16%، متوتروكسات 20.75% ، استروئيدهاي سيستميك در 25.47%، اشعه ي ماواري بنفش در 18.86% و سيكلوسپورين در 5.66% از كل بيماران به عنوان درمان در نظر گرفته شده بود. در نهايت در 78.08% كل بيماران درمان موثر واقع شده بود، 13.2% بيماران در هنگام ترخيص بهبودي نسبي داشتند و تنها 1.9% وضعيت بيماران در هنگام ترخيص نامطلوب بوده است. بحث و نتيجه گيري : در مطالعه ي ما دو پيك سني در بين بيماران جلب توجه كرد. اولين پيك سني از 19 تا 24 سال بوده و پيك دوم 41 تا 35 سالگي بود. همچنين متوسط سني بيماران زن در هنگام بستري تقريبا 10 سال كمتر از مردان بود كه در تضاد با يافته هاي ديگران در اين زمينه بود. از جمله مهمترين دارو هاي مورد استفاده در مطالعه ما نئوتيگازون بوده است كه در اكثر بيماران موجب بهبودي قابل توجه ضايعات پوستي شده است. واژگان كليدي : پسوريازيس پوسچولار ژنراليزه ، فنون زومبوش، نئوتيگازون 1240488023