uni61ths15 61 دانشگاه علوم پزشكي گلستان بررسي فراواني رتينوپاتي در ديابت غيروابسته به انسولين و ارتباط آن با طول مدت بيماري در مركز آموزشي درماني پنجم آذر گرگان 1378-79 1378 1379 uni61ths15 دكتراي حرفه اي دكترا 59 دتينوپاتي ديابتي يكي از مهم‌ترين عوارض ديابت است كه باعث پايين‌ آمدن كيفيت زندگي گرديده و تا پايان عمر باعث ناراحتي بيمار مي‌شود. از آنجا كه به راحتي مي‌توان با كنترل قند خون و از بين بردن و يا كاهش ريسك فاكتورها و پي‌گيري به موقع بيماران از ايجاد يا پيشرفت رتينوپاتي جلوگيري كرد، فراواني رتينوپاتي ديابتي و ارتباط آن با برخي عوامل مشخص شده است. محقق روش خود را چنين توضيح مي‌دهد: «اين تحقيق، يك مطالعه توصيفي ـ تحليلي است كه به طور مقطعي انجام شده است. در اين بررسي، 100 بيمار مبتلا به ديابت غيروابسته به انسولين (NIDDM) مراجعه كننده به درمانگاه مركز آموزشي درماني پنجم آذر گرگان مورد مطالعه قرار گرفت. براساس فرم‌هايي كه از قبل براي هر بيمار تهيه شده بود، اطلاعاتي از قبيل سن بيمار، جنسيت بيمار و طول مدت ديابت جمع‌آوري و در فرم درج شد، هم‌چنين وجود يا عدم وجود رتينوپاتي مشخص شد. بعد از جمع‌آوري و تجزيه و تحليل اطلاعات، نتايج زير به دست آمد« 1ـ از 100 بيمار مبتلا به ديابت غيروابسته به انسولين، 68نفر آنها مونث بودند و از بين 100 بيماري 25نفر آن‌ها مبتلا به رتينوپاتي بودند، كه از اين 25 نفر، 17 نفر آن‌ها مونث بودند. بنابراين فراواني رتينوپاتي در مونث و مذكر با هم مساوي و برابر با فراواني كلي رتينوپاتي يعني 25درصد بود. به عبارتي مي‌توان نتيجه گرفت، در ايجاد رتينوپاتي ترجيح جنسي وجود نداشته و در هر دو جنس فراواني يكسان دارد. 2ـ رتينوپاتي در سنين بالاتر، فراواني بيشتري دارد، به طوري كه بيشترين فراواني رتينوپاتي در گروه سني 69ـ65 سال بود. 3ـ با افزايش طول مدت ديابت فراواني رتينوپاتي افزايش مي‌يابد، به طوري كه بيشترين فراواني رتينوپاتي در بيماراني ديده مي‌شود كه حداقل 20 سال از شروع ديابت آن‌ها گذشته است. 4ـ از 25 بيمار مبتلا به رتينوپاتي، 18 بيمار، مبتلا به NPDR و 7 بيمار مبتلا به PDR بودند كه نشان دهنده فراواني بيشتر NPDR نسبت به PDR است». اين پژوهش شامل پنج فصل، جدول و نمودار و فهرست منابع در پايان است. ديابت، رتينوپاتي، انسولين، قندخون، بيماري. 1240488000