|
|
|
|
|
 |
جستجو در مقالات منتشر شده |
 |
|
2 نتیجه برای آنغوزه
دکتر بهادر سرکاری، دکتر حدیثا تدین، شهربانو عسکریان، الهام فرنیا، مهرانگیز عسکریان،
دوره 11، شماره 3 - ( 7-1388 )
چکیده
زمینه و هدف : تریکومونیازیس بیماری است که توسط انگل تریکوموناس واژینالیس ایجاد میشود وپس از عفونتهای ویروسی، شایعترین بیماری منتقله از راه جنسی میباشد. درمان عفونتهای تریکومونیایی از طریق تجویز خوراکی مترونیدازول به فرد مبتلا و شریک جنسی او صورت میگیرد. با توجه به موارد مقاومت دارویی نسبت به داروی مترونیدازول وتراتوژن بودن احتمالی این دارو، مطالعه و بررسی در خصوص یافتن داروی جایگزین برای درمان تریکومونیازیس ضروری به نظر میرسد. در این مطالعه تأثیر عصاره دو گیاه سیر و آنغوزه بر رشد و تکثیر تریکوموناس واژینالیس در شرایط آزمایشگاهی (In Vitro) مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی : این مطالعه آزمایشگاهی (In Vitro) در دانشکده پزشکی یاسوج طی سال 1386 انجام شد. انگل تریکوموناس واژینالیس در محیط کشت TYI-S-33 رشد داده شد. سپس تأثیر عصاره سیر در غلظتهای 1/0 ، 05/0 ، 025/0 و 0125/0 میلیگرم در میلیلیتر و عصاره آنغوزه در غلظتهای 5/0 ، 1 و 2 میلیگرم در میلیلیتر در فواصل زمانی معین بر رشد انگل مورد بررسی قرارگرفت. تاثیر عصاره بر رشد انگل به وسیله شمارش انگلهای زنده 1، 2 و 24 ساعت پس از تماس صورت گرفت. یافتهها : عصاره آنغوزه در غلظت 2 میلیگرم در میلیلیتر به مدت یک ساعت پس از مجاورت با انگل تریکوموناس موجب از بین رفتن 90 درصد از انگلها گردید و عصاره سیر در غلظت 1/0 میلیگرم در میلیلیتر دو ساعت پس از مجاورت با انگلها موجب از بین رفتن 95درصد آنها شد. همچنین عصاره سیر در غلظتهای 05/0، 025/0 و 0125/0 میلیگرم در میلیلیتر پس ازگذشت 24 ساعت حتی در غلظتهای پایین نیز سبب از بین رفتن 90 درصد انگلها گردید. نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد که سیر و آنغوزه دارای اثرات ضدتریکومونایی مناسبی در شرایط آزمایشگاهی میباشند.
قادر جلیل زاده امین، علیرضا یوسفی، صدیقه عباسی پور دلیوند،
دوره 19، شماره 1 - ( 1-1396 )
چکیده
زمینه و هدف : گیاه آنغوزه (Ferula assa-foetida) یک گیاه بومی در ایران است و در طب سنتی از آن برای درمان اختلالات معدی – رودهای استفاده میشود. این مطالعه به منظور تعیین اثر ضد اسهالی عصاره هیدروالکلی گیاه آنغوزه بر موشهای صحرایی انجام شد.
روش بررسی : در این مطالعه تجربی موشهای صحرایی نر بالغ نژاد ویستار در گروههای کنترل منفی، کنترل مثبت و گروههای تجربی دریافت کننده خوراکی عصاره هیدروالکلی گیاه آنغوزه به صورت تصادفی قرار داده شدند. گروه کنترل منفی نرمال سالین دریافت نمودند. در گروه کنترل مثبت برای ارزیابی عبور رودهای مواد از آتروپین (0.1 mg/kg/bw) و برای ارزیابی اسهال از لوپرامید (3 mg/kg/bw) استفاده شد. گروههای تجربی اول تا سوم به ترتیب مقادیر 100، 200 و 400 میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن از عصاره را دریافت نمودند. یک ساعت بعد از تجویز داروها و دوزهای مختلف عصاره تمامی حیوانات 2 میلیلیتر روغن کرچک بهصورت خوراکی دریافت کردند. اثر عصاره هیدروالکلی گیاه آنغوزه روی حرکات جلو برنده روده، اسهال القا شده به صورت تجربی و میزان تجمع مایعات ارزیابی شد.
یافتهها : گاواژ عصاره به مقدار 5g/kg هیچ گونه اثر سمی در حیوانات ایجاد ننمود. میانگین شاخص پریستالتیک در روش خوراکی برای غلظتهای 100 ، 200 و 400 میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن، گروه کنترل و گروه دریافت کننده آتروپین به ترتیب 97% ، 65.88% ، 62.23% ، 86.19% و 52.86% تعیین شد. با پایینترین غلظت عصاره در همراهی با آتروپین اثر مهاری بیشتر (P<0.05) در مقایسه با استفاده تنها از آتروپین مشاهده شد. عصاره به شکل غیرمعنیداری منجر به کاهش حجم مایعات تجمع یافته در داخل روده و نیز مهار حرکات جلوبرنده القا شده در اثر تجویز روغن کرچک در موشها گردید. عصاره آنغوزه بهصورت وابسته به دوز باعث تاخیر در شروع اسهال گردید. لوپرامید و عصاره با بالاترین غلظت باعث کاهش معنیدار در تکرر دفع مدفوع و شدت اسهال گردید (P<0.05).
نتیجهگیری : ﻋﺼﺎره هیدروالکلی گیاه آنغوزه اﺛﺮ ﺿﺪاﺳﻬﺎﻟﻲ داشته و اﺛﺮ خود را از ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻬﺎر ﺗﺮﺷﺤﺎت روده اعمال میکند.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
