|
|
|
|
|
 |
جستجو در مقالات منتشر شده |
 |
|
2 نتیجه برای مکوند حسینی
سعید مهرآبادی، شاهرخ مکوند حسینی، حسین میلادی گرجی، معصومه نیک فرجام هفت آسیا،
دوره 14، شماره 3 - ( پاییز 1391 )
چکیده
زمینه و هدف : اختلال استرس پس از سانحه (post-traumatic stress disorder: PTSD) موجب اختلال در یادگیری و حافظه میگردد. دسموپرسین استات (یکی از مشتقات وازوپرسین) موجب بهبود نقایص شناختی ناشی از شوک الکتریکی میگردد. این مطالعه به منظور تعیین اثر حفاظتی دسموپرسین استات بر اختلال به خاطرآوری حافظه فضایی ناشی از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در موشهای صحرایی انجام شد. روش بررسی : در این مطالعه تجربی از 21 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با وزن تقریبی 250-220 گرم استفاده شد. تمام حیوانات به مدت 5 روز در ماز آبی موریس تحت آموزش حافظه فضایی قرار گرفتند و 24 ساعت پس از آموزش به طور تصادفی به سه گروه 7تایی شم+حامل، PTSD بهعلاوه دسموپرسین استات، PTSD بهعلاوه نرمال سالین تقسیم شدند و در یک آزمون 60 ثانیهای مورد ارزیابی قرار گرفتند. استرس در موشها بهوسیله غوطهوری در آب به مدت 40 ثانیه در قفس پلیکربناتی انجام شد. در روز ششم ده دقیقه قبل از PTSD دسموپرسین استات (10میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) و هم حجم آن نرمال سالین به صورت داخل صفاقی تزریق شد و ده دقیقه پس از PTSD تست ارزیابی حافظه فضایی (Probe) انجام شد. در گروه شم+حامل بدون ایجاد PTSD، 20 دقیقه قبل از اجرای تست ارزیابی حافظه فضایی، نرمال سالین تزریق شد. دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS-16 و آزمونهای One-Way ANOVA و Tukey تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها : حیوانات گروه PTSD بهعلاوه دسموپرسین استات در مقایسه با گروه PTSD بهعلاوه نرمال سالین در زمان کمتری (4.24 ثانیه) به محل سکو رسیدند (P<0.05) و میانگین فاصله شنا از مرکز سکوی ماز (33.87 cm) نسبت به گروه نرمال سالین PTSD شده کمتر بود (P<0.05) و مدت زمان بیشتری (21.65%) را در ناحیه هدف گذراندند (P<0.05). نتیجهگیری : این مطالعه نشان داد که دسموپرسین استات باعث جلوگیری از تخریب حافظه فضایی ناشی از PTSD در موشهای صحرایی میگردد.
هادی صفری، شاهرخ مکوند حسینی، حسین میلادی گرجی،
دوره 17، شماره 2 - ( تابستان 1394 )
چکیده
زمینه و هدف : مواجهه با محرکهای استرسآور موجب ایجاد گستره متنوعی از پاسخهای سازگارانه و تغییراتی در اثرات دارویی اوپیوییدها میشود. مسیرهای عصبی مشترکی توسط مرفین و استرس فعال میشود. این مطالعه به منظور تعیین اثر استرس بیحرکتی مزمن و استرس حاد غرقهسازی در آب بر شدت نشانگان ترک مرفین بهدنبال تزریق نالوکسان در موشهای وابسته به مرفین انجام شد. روش بررسی : در این مطالعه تجربی 32 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار بهطور تصادفی به چهار گروه هشتتایی تقسیم شدند. گروهها شامل بدون استرس مزمن بیحرکتی وابسته به مرفین (گروه اول، کنترل)، وابسته به مرفین با استرس مزمن بیحرکتی روزانه (گروه دوم)، وابسته به مرفین با استرس حاد غرقهسازی در آب (گروه سوم) و وابسته به مرفین با استرس مزمن بیحرکتی روزانه به همراه استرس حاد غرقهسازی در آب (گروه چهارم) بودند. حیوانات در یک دوره 10 روزه (دو بار در روز به فاصله 12 ساعت به میزان 10 mg/kg) همزمان با یا بدون استرس بیحرکتی روزانه (یک ساعت در روز) وابسته به مرفین شدند. نشانههای قطع مرفین در روز 11 دو ساعت بعد از آخرین تزریق مرفین بهدنبال تزریق داخل صفاقی نالوکسان (2 mg/kg) مورد ارزیابی قرار گرفت. استرس غرقهسازی در آب در گروههای سوم و چهارم قبل از تزریق نالوکسان انجام شد. یافتهها : نشانههای کلی قطع مرفین در گروه استرس بیحرکتی مزمن و گروه استرس بیحرکتی مزمن + استرس حاد غرقهسازی در مقایسه با گروه کنترل به طور معنیداری پایینتر بود (P<0.05). نشانههای درجهبندی شده شامل تعداد انقباضات شکمی و پرش در گروههای استرس بیحرکتی مزمن و استرس بیحرکتی مزمن + استرس حاد غرقهسازی در آب در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت (P<0.05). نشانههای چک شده شامل لیسیدن آلت تناسلی به میزان 25 درصد در گروه استرس بیحرکتی در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت (P<0.05). نتیجهگیری : استرس بیحرکتی مزمن با یا بدون استرس حاد غرقهسازی در آب شدت نشانههای وابستگی در مرفین را کاهش میدهد. بنابراین استرس بیحرکتی میتواند به عنوان یک روش در بهبود برخی نشانههای رفتاری بهدنبال قطع مرفین به کار گرفته شود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
