|
|
|
|
|
 |
جستجو در مقالات منتشر شده |
 |
|
2 نتیجه برای آسمار
تینا دادگر، دکتر عزت الله قائمی، مسعود بازوری، دکتر مهدی آسمار، دکتر معصومه مازندرانی، دکتر اختر سیفی، دکتر هومان بیات،
دوره 9، شماره 1 - ( بهار 1386 )
چکیده
زمینه و هدف : عفونتهای ایجاد شده به وسیله استافیلوکوکوس اورئوسهای مقاوم به متیسیلین و اگزاسیلین عمدتاً با منشاء بیمارستانی هستند که در بسیاری از کشورهای جهان در حال افزایش است. به همین دلیل محققان نیز تلاشهای زیادی برای یافتن ترکیبات جدید به عنوان جایگزین مناسب این آنتیبیوتیکها انجام دادهاند. این مطالعه نیز به منظور بررسی اثر ضد باکتریایی عصاره الکلی 20 گونه از گیاهان دارویی استان گلستان علیه سویههای بالینی و استاندارد استافیلوکوکوس اورئوس حساس و مقاوم به متیسیلین انجام شد. روش بررسی : در این تحقیق عصارهگیری اکالیپتوس، نعناء، رزماری، آویشن باغی، گل راعی، سیاه دانه، درخت پیرو، گزنه، سیر، زرشک، کلزا، افسنطین، بابونه، زیره سبز، پنبه، اسپند، گل مخروطی ارغوانی، درمنه، گز و انار به روش پرکولاسیون و استخراج حلال نیز به کمک پمپ خلا انجام شد. بررسی اثر ضدباکتریایی عصاره اتانولی گیاهان علیه سویههای MRSA و MSSA به روش انتشار در آگار و به کمک دیسک انجام شد. هر آزمون سه بار تکرار گردید و میانگین قطر هاله عدم رشد روی محیط مولرهینتون آگار اندازهگیری و ثبت و خاصیت ضدباکتریایی عصارهها با هم مقایسه گردید. سپس با استفاده از روش microdilution Broth حداقل غلظت بازدارنده از رشد (MIC) گیاهانی که بهترین اثر را در روش دیسک – دیفیوژن داشتند، تعیین شد. یافته ها : از بین 20 گیاه مورد بررسی عصاره اتانولی 8 گیاه اوکالیپتوس، اسپند، درمنه، سیاهدانه، زرشک، گل راعی، انار و گز در روش دیسک – دیفیوژن بهترین اثر آنتیاستافیلوکوکی را با توجه به قطر هاله عدم رشد نشان دادند، به طوری که حداکثر میانگین قطر هاله عدم رشد آنها 4/22 میلیمتر ارزیابی شد. کمترین مقدار MIC این گیاهان mg/ml 01/0 مربوط به گیاه انار بود. همچنین قطر هاله عدم رشد گیاهان مورد بررسی در اکثر موارد روی سویههای مقاوم به متیسیلین بیش از سویههای حساس بود. نتیجهگیری : این مطالعه نشان داد که گیاهان درمنه، زرشک، اوکالیپتوس، اسپند و گل راعی، سیاه دانه، انار و گز دارای بیشترین اثرات ضدباکتریایی سویههای MSSA و MRSA میباشند. البته کاربرد بالینی این گیاهان نیازمند مطالعات بیشتر و وسیعتری میباشد.
دکتر حمیدرضا هنرمند، دکتر فریبرز منصور قناعی، دکتر آبتین حیدرزاده، دکتر مهدی آسمار،
دوره 11، شماره 3 - ( پاییز 1388 )
چکیده
زمینه و هدف : لپتوسپیروز یک بیماری مشترک انسان - حیوان شایع در مناطق گرمسیری و نیمهگرمسیری است و در استان گیلان آندمیک میباشد. معمولاً در هر منطقه آندمیک، تعداد اندکی از سروتایپها شایع هستند و شناسایی آنها به شناسایی مخزن و یا مخازن اصلی کمک میکند. این مطالعه به منظور جداسازی لپتوسپیراها از آب شالیزارها، کانال و رودخانههای ناحیه شرق منطقه جلگهای استان گیلان و به منظور شناسایی گونهها و زیرگونههای بومی انجام شد. روش بررسی : در این مطالعه توصیفی مقطعی نمونهبرداری از آبهای سطحی شهرستانهای استان گیلان در فاصله زمانی خرداد تا پایان شهریور سال 1385 انجام شد. مقدار 2 میلیلیتر از آب فیلتر شده هر نمونه در محیط کشت مایع EMJH حاوی 5-فلورواروسیل تلقیح شد و در دمای 30 درجه سانتیگراد در انکوباتور قرار داده شد و هر 2 هفته یک بار با میکروسکوپ زمینه تاریک مورد مشاهده قرار گرفت. موارد مثبت با استفاده از 30 نوع آنتیسرمهای ضدسویههای استاندارد شناسایی شدند. یافتهها : در مجموع 320 نمونه بررسی شد. 47 نمونه مثبت و 273 نمونه منفی شدند. هویت گونهای و زیرگونهای ایزولههای مشخص شده به ترتیب شامل گونه ساپروفیت بیفلکسا شامل سروگروپهای آندامانا و سمارانگا و گونههای بیماریزا شامل اینتروگانس، کیرشنری و بورگ پترسنی بودند که سروگروپهای ایکتروهموراژی، پومونا، سجروئه، هارجو، کانیکولا و گریپو تیفوزا را شامل میشدند. در این مطالعه سروگروپهای غیربیماریزا در همه انواع آبهای سطحی مطالعه شده؛ یافت شدند. ولی سروگروپهای بیماریزا تنها از شالیزارها جدا شدند. نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه با شیوع بالای لپتوسپیروز در نواحی روستایی و در فصل شالیکاری در این منطقه مطابقت داشت. رفتوآمد زیاد جوندگان و حیوانات اهلی در شالیزارها و نیز بالا رفتن دما و اسیدیته آب شالیزارها میتواند؛ سبب حضور گونهها و زیرگونههای بیماریزا در شالیزارها شود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
