مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي گرگان

اثر L-Arginine و L-NAME بر قطر و تعداد آلوئول‌های ریه موش‌های صحرایی ماده نژاد Sprague Dawley

عطاردالسادات مصطفوی نیا

زمینه و هدف: اختلال در تولید نیتریک اکساید می تواند به شرایط پاتولوژیک مانند پرفشاری خون ریوی، سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) و بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) منجر شود. این مطالعه به منظور تعیین اثر L-Arginine و L-NAME بر قطر و تعداد آلوئول های ریه موش های صحرایی ماده انجام شد.

روش بررسی: در این مطالعه تجربی 32 سر موش صحرایی ماده نژاد Sprague Dawley با سن 8 هفته و وزن 250-200 گرم در چهار گروه هشت تایی تقسیم شدند. گروه اول نرمال سالین ml/kg/bw2، گروه دوم ال-آرژنین mg/kg/bw200، گروه سوم ماده L-NAME mg/kg/bw20 و گروه چهارم ترکیبی از ال-آرژنین mg/kg/bw200 و ماده L-NAME mg/kg/bw را به صورت داخل صفاقی به مدت دو هفته دریافت کردند. سپس حیوانات بیهوش شده و ریه ها از بدن خارج و پس از فیکساسیون و پاساژ بافتی، برش ها با هماتوکسیلین- ائوزین (H&E) رنگ آمیزی و تغییرات حاصله مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور دستیابی به اطلاعات کمی قطر و تعداد آلوئول ها از نرم افزار Image Tools III استفاده شد.

یافته ها: تزریق L-NAME و L-Arginine منجر به کاهش غیرمعنی دار میانگین قطر آلوئول های ریه گردید. L-Arginine بیشترین اثر و L-NAME کمترین اثر را تعداد آلوئول های ریه داشتند و این تغییرات از نظر آماری معنی دار نبود.

نتیجه گیری: تزریق L-Arginine و L-NAME اثری بر تعداد و قطر آلوئول های ریه موش های صحرایی ماده نداشت.

اثر عصاره آبی اندام‌ها‌ی هوایی گیاه چرخه (Launaea acanthodes) بر شاخص‌های آنتی‌اکسیدانی و کلیوی موش‌های صحرایی نر دیابتی شده با آلوکسان

راهله رهباریان

زمینه و هدف: نفروپاتی دیابتی با هیپرگلیسمی مزمن و بروز تغییرات معنی دار در شاخص های کلیوی شروع می شود که این مرحله نقطه عطف بین بروز علائم اولیه نفروپاتی دیابتی و آسیب های کلیوی است. این مطالعه به منظور تعیین اثر عصاره آبی اندام ها ی هوایی گیاه چرخه (Launaea acanthodes) بر شاخص های آنتی اکسیدانی و کلیوی موش های صحرایی نر دیابتی شده با آلوکسان انجام شد.

روش بررسی: در این مطالعه تجربی 32 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار در چهار گروه هشت تایی شامل گروه شاهد، گروه شاهد دیابتی و دو گروه تحت تیمار با عصاره آبی حاصل از ساقه و برگ گیاه چرخه در غلظت های 100 و 300 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن قرار گرفتند. مدل دیابت تجربی در گروه های شاهد دیابتی و تحت تیمار، پس از 16 ساعت ناشتایی، با یک بار تزریق داخل صفاقی آلوکسان مونوهیدرات با دوز 120 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن القاء شد. پس از تائید دیابت تجربی، پروسه تزریق آلوکسان به مدت 30 روز و به صورت یک روز در میان ادامه پیدا کرد. پس از گذشت 30 روز از پروسه دیابتی نمودن، پروسه تیمار به صورت یک روز در میان و به صورت داخل صفاقی با غلظت های 100 و 300 میلی گرم بر کیلوگرم گیاه چرخه انجام شد. پس از گذشت 12 ساعت از روز سی ام، حیوانات بیهوش و پس از خونگیری از بطن چپ قلب، بافت کلیه برداشته شد. پلاسمای خون از نمونه های خون جداسازی و نیتروژن اوره خون، اوره، اوریک اسید و کراتینین اندازه گیری شد. برای تعیین غلظت پروتئین نیز از روش برادفورد استفاده گردید، گلوتاتیون-s-ترانسفراز با استفاده از کیت زل بایو وکاتالاز براساس تجزیه پراکسید هیدروژن مورد سنجش قرار گرفتند. همچنین سوپراکسید دیسموتاز و میزان مالون دی آلدئید ارزیابی شدند.

یافته ها: افزایش معنی داری در میزان قندخون ناشتا و مالون دی آلدئید و کاهش معنی داری در آنزیم های آنتی اکسیدانی شامل سوپراکسید دیسموتاز، گلوتاتیون -s-ترانسفراز و کاتالاز در گروه شاهد دیابتی نسبت به شاهد سالم مشاهده شد (P<0.05). تزریق وابسته به دوز عصاره آبی در غلظت های ۱۰۰ و ۳۰۰ میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن منجر به کاهش معنی دار قندخون ناشتا و مالون دی آلدئید و افزایش معنی دار آنزیم های آنتی اکسیدانی شامل سوپراکسید دیسموتاز، گلوتاتیون-s-ترانسفراز و کاتالاز نسبت به شاهد دیابتی بودند (P<0.05). ارزیابی های بیوشیمیایی حاکی از افزایش معنی دار در گروه شاهد دیابتی نسبت به شاهد سالم در اوره خون، نیتروژن اوره خون، اوریک اسید و کراتینین بود (P<0.05). تزریق وابسته به دوز عصاره در غلطت های ۱۰۰ و ۳۰۰ میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن منجر به کاهش معنی دار اوره خون، نیتروژن اوره خون، اوریک اسید و کراتینین گردید (P<0.05).

نتیجه گیری: به نظر می رسد عصاره آبی اندام های هوایی گیاه چرخه به صورت وابسته به دوز، سبب کاهش هیپرگلیسمی، استرس اکسیداتیو و شاخص های کلیوی در موش های صحرایی دیابتی شده با آلوکسان می گردد.

اثر رازیانه و سنبل‌الطیب بر کاهش درد ناشی از دیسمنوره اولیه: کارآزمایی بالینی

منصوره محمودی

زمینه و هدف: درمان های معمول دیسمنوره اولیه دارای عوارض جانبی از جمله تهوع، سردرد و سرگیجه هستند و ممکن است در برخی موارد منع مصرف داشته باشند. در متون طب سنتی ایران رازیانه برای تسکین درد و شروع دوره قاعدگی توصیه شده؛ همچنین دارای اثر ضد تهوع و استفراغ است. سنبل الطیب یک گیاه دارویی سنتی هندی است که از آن به عنوان آرام بخش، ضداسپاسم و خواب آور استفاده شده است. این مطالعه به منظور تعیین اثر داروهای گیاهی رازیانه و سنبل الطیب بر کاهش درد ناشی از دیسمنوره اولیه انجام شد.

روش بررسی: این کارآزمایی بالینی روی 120 نفر از دختران مجرد مبتلا به دیسمنوره اولیه مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی خمین طی سال 1398 انجام شد. آزمودنی ها به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با تخصیص تصادفی در گروه های کنترل و مداخله اول و مداخله دوم قرار گرفتند. گروه کنترل کپسول مفنامیک اسید (250 میلی گرم)، گروه مداخله اول کپسول رازیانه (30 میلی گرم اسانس رازیانه شیرین) و گروه مداخله دوم کپسول سنبل الطیب (350 میلی گرم ریشه گیاه) را طی دو سیکل قاعدگی متوالی استفاده نمودند. درد با استفاده از ابزار VAS در دو سیکل قاعدگی متوالی قبل از شروع مداخله و دو سیکل قاعدگی متوالی بعد از شروع مداخله (در مجموع چهار سیکل) اندازه گیری گردید.

یافته ها: در انتهای مطالعه میزان درد دیسمنوره اولیه در هر سه گروه مورد مطالعه کاهش یافت (P<0.05)؛ اما این کاهش درد در گروه دریافت کننده سنبل الطیب (مداخله دوم) در مقایسه با گروه های دریافت کننده رازیانه (مداخله اول) و مفنامیک اسید (کنترل) بیشتر بود (P<0.05). نسبت شانس داشتن شدت درد بالاتر در گروه مداخله اول نسبت به کنترل (95% CI: 0.72-0.07, P=0.013) و در گروه مداخله دوم نسبت به گروه کنترل (95% CI: 0.93-0.28, P=0.028) به ترتیب شامل 0.23 و 0.51 تعیین شد.

نتیجه گیری: داروهای گیاهی سنبل الطیب و رازیانه می توانند به عنوان جایگزینی موثر و با عوارض کمتر نسبت به مفنامیک اسید در کاهش درد دیسمنوره اولیه مصرف شوند.

اثر تعاملی اضافه وزن و پای پرونیت بر طیف فرکانس فعالیت عضلات اندام تحتانی مردان طی دویدن

امیرعلی جعفرنژادگرو

زمینه و هدف: پای پرونیت یکی از ناهنجاری های اندام تحتانی و چاقی جزء معضلات جامعه امروزی محسوب می شوند. این مطالعه به منظور تعیین اثر تعاملی اضافه وزن و پای پرونیت بر طیف فرکانس فعالیت عضلات اندام تحتانی مردان طی دویدن انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه شبه تجربی روی 40 دانشجوی مرد با دامنه سنی 35-21 سال با تخصیص غیرتصادفی در چهار گروه 10 نفری شامل وزن نرمال با پای نرمال، چاق با پای پرونیت، چاق با پای نرمال و وزن نرمال با پای پرونیت انجام شد. فعالیت عضلات منتخب شامل درشت نی قدامی، دوقلو داخلی، پهن خارجی، پهن داخلی، راست رانی، دوسررانی، نیم وتری و سرینی میانی، طی دویدن با استفاده از الکترومایوگرافی ثبت شد.

یافته ها: ﻃﯿﻒ ﻓﺮﮐﺎﻧﺲ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ اﻟﮑﺘﺮیﮑﯽ ﻋﻀﻠﻪ دوسررانی در گروه دارای اضافه وزن با پای نرمال در مقایسه با گروه دارای وزن نرمال و پای پرونیت به طور معنی داری کمتر بود (P<0.05). اثر تعاملی خستگی و گروه به لحاظ آماری معنی دار نبود.

نتیجه گیری: احتمالاً افزایش فعالیت عضلانی مشاهده شده در افراد دارای اضافه وزن و پای پرونیت بازتابی از تلاش سیستم عصبی-عضلانی برای مدیریت بارهای بیومکانیکی بوده و تفاوت های فردی در الگوی حرکت، سطح آمادگی و استراتژی های جبرانی می توانند سهم قابل توجهی در تغییرات فعالیت عضلات داشته باشند.

اثر خستگی بر مقادیر مکانیکی ایمپالس و مرکز فشار در دانشجویان مرد چاق با پای پرونیت حین حرکت فرود

امیرعلی جعفرنژادگرو

زمینه و هدف: چاقی یک مشکل عمده سلامتی در سراسر جهان است. به نظر می رسد خستگی می تواند منجر به تغییر معنی دار مؤلفه های مکانیکی در این افراد در مقایسه با افراد سالم گردد. این مطالعه به منظور تعیین اثر خستگی بر مقادیر مکانیکی ایمپالس و مرکز فشار در افراد چاق با پای پرونیت حین حرکت فرود انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه شبه تجربی روی 16 دانشجوی مرد دارای نمایه توده بدنی طبیعی (کمتر از 25) با پای سالم و 15 دانشجوی مرد چاق (بیشتر از 30) دارای پای پرونیت در استان اردبیل انجام شد. در طول آزمون مقادیر مکانیکی در هر دو گروه قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی توسط دستگاه صفحه نیروسنج (نرخ نمونه برداری 1000هرتز) طی حرکت فرود ثبت شد.

یافته ها: در مقایسه بین گروهی مقادیر مکانیکی ایمپالس در راستای محور قدامی-خلفی در گروه دارای نمایه توده بدنی طبیعی با پای سالم (17.9±(34.69 در مقایسه با گروه چاق با پای پرونیت (2.07±9.41) بیشتر بودند (P<0.05). در مقایسه درون گروهی دانشجویان چاق دارای پای پرونیت، مقادیر مکانیکی ایمپالس در راستای عمودی، ایمپالس در راستای قدامی-خلفی، ایمپالس در راستای داخلی-خارجی، مرکز فشار در راستای داخلی-خارجی و مرکز فشار در راستای قدامی-خلفی قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی طی حرکت فرود تفاوت آماری معنی داری یافت نگردید.

نتیجه گیری: در مؤلفه های مکانیکی ایمپالس افراد چاق دارای پای پرونیت در مقایسه با افراد دارای نمایه توده بدنی طبیعی با پای سالم طی حرکت فرود کاهش آماری معنی داری وجود داشت؛ با این وجود پروتکل خستگی مقادیر ایمپالس را تغییر نداد.

اثر هشت هفته تمرین هوازی بر شاخص‌های عملکرد ریوی، شاخص‌های التهابی و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در دختران جوان فعال

معرفت سیاه کوهیان

زمینه و هدف: فعالیت بدنی منظم می تواند عملکرد سیستم های مختلف بدن را بهبود بخشد و اثراتی بر عملکرد ریوی، التهاب و عوامل رشد عروقی داشته باشد. این مطالعه به منظور تعیین اثر هشت هفته تمرین هوازی بر عملکرد ریوی، پروتئین واکنشی (CRP) C، آنزیم کراتین فسفوکیناز (CPK) و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) در دختران جوان فعال انجام شد.

روش بررسی: این کارآزمایی میدانی روی 20 دختر جوان فعال با دامنه سنی 19 الی 24 سال در دانشگاه محقق اردبیلی طی سال 1403 انجام شد. آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه 10 نفره مداخله و شاهد تقسیم شدند. گروه مداخله، برنامه منظم تمرینات هوازی را به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) با شدت 70درصد حداکثر ضربان قلب به مدت 40 دقیقه در هر جلسه اجرا کرد. در حالی که گروه کنترل فعالیت ورزشی خاصی نداشت. شاخص های عملکرد ریوی شامل ظرفیت حیاتی اجباری (FVC)، حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه (FEV1)، شاخص های CRP، CPK و VEGF قبل و بعد از دوره تمرینی اندازه گیری شدند.

یافته ها: پس از ۸ هفته تمرین هوازی، در گروه مداخله FVC 0.61±3.11 و FEV1 0.58±3.10 به طور معنی داری در مقایسه با گروه شاهد افزایش یافت (P<0.05) و کاهش آماری معنی داری در CRP 0.61±1.6 یافت شد (P<0.05). با این حال، تغییرات CPK معنی دار نبود. VEGF نیز با میانگین 2.3±9.74 پس از مداخله به طور معنی داری در مقایسه با گروه شاهد افزایش یافت (P<0.05). در مقایسه بین گروه ها در مرحله پیش آزمون تفاوت معنی دار نبود. در مرحله پس آزمون گروه ها از نظر شاخص CRP تفاوت آماری معنی دار مشاهده شد (P<0.05).

نتیجه گیری: تمرینات هوازی با شدت متوسط (70 درصد حداکثر ضربان قلب) به مدت هشت هفته در بهبود عملکرد ریوی، کاهش CRP و افزایش VEGF در دختران جوان فعال موثر بود.

ارزیابی تغییرات آنزیم‌های کبدی و میزان بهبود کبد چرب غیرالکلی 6 ماه بعد از عمل جراحی‌های چاقی اسلیو و بای‌پس معده

فرهاد کر

زمینه و هدف: چاقی مرضی با بیش از 400 میلیون مبتلا، مشکلی رو به رشد است. در موارد ناموفق بودن رژیم غذایی، تغییر سبک زندگی و دارودرمانی، جراحی باریاتریک (اسلیو و بای پس معده) بهترین گزینه درمانی است. این جراحی ها علاوه بر کاهش وزن، بیماری هایی مانند دیابت، فشارخون بالا و کبد چرب را بهبود می بخشند. این مطالعه به منظور ارزیابی تغییرات آنزیم های کبدی و میزان بهبود کبد چرب غیرالکلی 6 ماه بعد از عمل جراحی های چاقی اسلیو و بای پس معده انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه کوهورت گذشته نگر روی 120 بیمار (62.2% زن) با میانگین سنی 11.13±35.2 سال دارای چاقی مرضی پس از جراحی باریاتریک در بیمارستان فلسفی گرگان در سال های 1402-1400 انجام شد. بیماران دارای BMI بالای 40 یا بالای 35 با بیماری های زمینه ای بودند. معیارهای خروج شامل مصرف زیاد الکل، سابقه جراحی کبدی و بارداری زودهنگام پس از جراحی بودند. سطوح آنزیم های کبدی (ALT، AST، ALKP) و آلبومین قبل و 6 ماه پس از جراحی اندازه گیری شد.

یافته ها: تعداد 95 نفر دارای کبد چرب بودند و گرید کبد چرب پس از 6 ماه در 57 نفر کاهش، در 4 نفر افزایش و در 34 نفر بدون تغییر بود (P<0.05). به طوری که در گرید یک، دو و سه به ترتیب 35 درصد، 45 درصد و 82 درصد کاهش مشاهده شد. سطوح ALT، AST و ALKP به ترتیب به میزان 6.1 واحد ، 12.8 واحد و 9.58 واحد کاهش یافت (P<0.05). سطح آلبومین تغییر آماری معنی داری نداشت. دیابت نوع 2، پرفشاری خون، سن یا BMI بالاتر تأثیری بر کاهش آنزیم های کبدی نداشت.

نتیجه گیری: جراحی باریاتریک سبب بهبود کبد چرب و کاهش معنی دار آنزیم های کبدی (ALT، AST، (ALKP گردید.

تغییرات شاخص الکتروفیزیولوژیکال بالانس قلب در تست تخت شیب بیماران مبتلا به کاهش سطح هوشیاری

سیدمهران حسینی

زمینه و هدف: یکی از روش های ارزیابی در بیماران مبتلا به کاهش سطح هوشیاری و یا مبتلا به علایم وضعیتی، آزمایش تخت شیب (Tilt test: TT) است. واکنش سیستم عصبی خودکار به تغییر وضعیت بدن موجب تغییر تون سمپاتوواگال و تغییر برخی از شاخص های الکتروکاردیوگرافی است. شاخص الکتروفیزیولوژیکال بالانس قلبی (Index of cardio-electrophysiological balance: iCEB) براساس نسبت فاصله QT به مدت زمان QRS محاسبه می شود و معیاری غیرتهاجمی از طول موج ایمپالس قلبی است. این مطالعه به منظور ارزیابی تغییرات شاخص الکتروفیزیولوژیکال بالانس قلب در تست تخت شیب بیماران مبتلا به کاهش سطح هوشیاری انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه مورد شاهدی روی پرونده 40 بیمار از بین 390 بیمار مبتلا به کاهش سطح هوشیاری مراجعه کننده به آزمایشگاه تخت شیب مرکز آموزشی درمانی طالقانی گرگان در دو گروه 20 نفری مورد و شاهد (10 مرد و 10 زن در هر گروه) و نمونه گیری در دسترس انجام شد. بر اساس سوابق پرونده ابتدا ۲۰ بیمار با نتیجه TT مثبت و سپس 20 بیمار دیگر با نتیجه TT منفی با لحاظ همسانی سنی و جنسیتی با گروه اول به شکل تصادفی انتخاب شدند. داده های نوار قلب، فشارخون، و نبض بیماران در سه زمان قبل از انجام آزمایش (شرایط پایه)، هنگام شیب و هنگام ریکاوری ثبت و مقایسه گردید.

یافته ها: میانگین و انحراف معیار iCEB در TT مثبت در حالت پایه، شیب و ریکاوری به ترتیب 1.48±6.04 ، 1.85±6.18 و 1.72±6.81و در TT منفی به ترتیب 2.01±4.67 ، 2.07±4.46 و 2.18±4.48 تعیین شد. در مقایسه بین گروهی مرحله پایه، مرحله تیلت و مرحله ریکاوری شاخص iCEB گروه های بیمار دارای تست تیلت مثبت و منفی افزایش آماری معنی داری مشاهده شد (P<0.05)؛ اما این مقادیر در شاخص iCEBc از نظر آماری معنی دار نبود.

نتیجه گیری: ممکن است مقادیر پایه شاخص iCEB در پیش بینی نتایج TT بیماران مبتلا به کاهش سطح هوشیاری موثر باشند.

اثر حفاظتی ویتامین E و عصاره آبی برگ آویشن بر سمیت سلولی ناشی از آمیودارون بر رده سلولی غیرسرطانی ریه (HLF) و رده سلولی سرطانی ریه (A549)

محمد شکرزاده

زمینه و هدف: آمیودارون یک داروی ضدآریتمی موثر در آریتمی های قلبی است که به دلیل وجود ید در ساختار آن تمایل به تجمع در بافت های چربی دوست از جمله ریه ها دارد که منجر به آسیب ریه و سایر عوارض مهم این دارو می شود. این مطالعه به منظور تعیین اثر حفاظتی ویتامین E و عصاره آبی برگ آویشن بر سمیت سلولی ناشی از آمیودارون بر رده سلولی غیرسرطانی ریه (HLF) و رده سلولی سرطانی ریه (A549) انجام شد.

روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی روی رده سلولی غیرسرطانی ریه (HLF) و رده سلولی سرطانی ریه (A549) تهیه شده از انستیتو پاستور ایران در آزمایشگاه کشت سلولی دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شد. گروه بندی رده سلولی سرطانی و غیرسرطانی ریه شامل کنترل منفی، کنترل مثبت (آمیودارون در غلظت IC50) و گروه های تیمار شده با تیمین و ویتامین E در غلظت های 10، 20 و 50 میکرومولار و گروه های تک تیمین و ویتامین E در غلظت 50 میکرومولار به صورت سه تکرار و تعداد سلول ها 104 بودند. به منظور بررسی سمیت سلولی آمیودارون (6/5 میکرومولار) سنجش MTT (48 ساعته)، ROS (6 ساعته) و LPO (48 ساعته) انجام شد.

یافته ها: افزودن آمیودارون به سلول های سرطانی و غیرسرطانی ریه منجر به کاهش معنی دار درصد بقای سلولی در سنجش MTT (در رده نرمال غلظت 50 میکرومولار از تیمین و ویتامین E و در رده سرطانی غلظت 20 میکرومولار تیمین و ویتامین E) و افزایش قابل توجه در مقدار ROS (رده نرمال در غلظت های 20 و 50 میکرومولار تیمین و ویتامین E و رده سرطانی در غلظت 20 میکرومولار تیمین و ویتامین E) و MDA در سنجش LPO (رده نرمال در غلظت های 20 و 50 میکرومولار تیمین و ویتامین E و رده سرطانی در غلظت 20 میکرومولار تیمین و ویتامین E) گردید (P<0.05). افزودن مخلوطی از ویتامین E و عصاره آویشن در سلول های غیرسرطانی ریه مسموم با آمیودارون منجر به افزایش معنی دار بقای این سلول ها باIC50 و کاهش معنی دار ROS و MDA گردید (P<0.05).

نتیجه گیری: افزودن آمیودارون به سلول های سرطانی و غیرسرطانی ریه منجر به سمیت در این رده های سلولی می شود. افزودن ویتامین E و عصاره آویشن به سلول های تیمار شده با آمیودارون منجر به کاهش آسیب اکسیداتیو وافزایش درصد بقای سلولی بر روی سلول های غیرسرطانی ریه گردید.

گزارش یک مورد درمان غیرجراحی سه‌گانه وحشتناک (Terrible triad) آرنج بی‌ثبات

سعید کوکلی

سه گانه وحشتناک (Terrible triad) آرنج، دررفتگی مفصل آرنج (اولنوهومرال و رادیوکاپیتلار)، شکستگی سر یا گردن رادیوس و شکستگی زائده کرونوئید است. از آنجا که این صدمات به احتمال زیاد همراه درد پایدار، عملکرد ضعیف دردناک و عوارض شایع از جمله بی ثباتی، سفتی آرنج و آرتروز است؛ اکثراً درمان آنها به صورت جراحی بوده که موجب ثبات و شروع حرکات زودرس می شود؛ اما گاهی درمان غیرجراحی در بعضی بیماران دقیقاً انتخاب شده و همکار و پیگیری نزدیک کلینیکی و رادیوگرافی می تواند مناسب باشد. در این مقاله یک مورد Terrible triad آرنج بی ثبات کاندید جراحی بود؛ اما به علت کاردیومیوپاتی بعد از جااندازی اولیه در اتاق عمل به علت بی ثباتی و دررفتگی مجدد، آتل بلند دست در ۱۰۰ درجه فلکسیون گرفته شد. ایندومتاسین ۲۵ میلی گرم ۳-۲ بار در روز همراه امپرازول داده شد. روز بعد از عمل حرکات انگشتان دست و انقباض عضلات ساعد و بازو آموزش داده شد. بعد ۲ هفته اتل باز شد و آتل ۹۰ درجه آرنج تا قبل از مچ دست، تا پایان ۶ هفته گرفته شد. بعد از رویت رادیوگرافی مناسب در زاویه ۴۵ درجه، اجازه حرکات فعال از فلکسیون کامل تا ۴۵ فلکسیون داده شد. بعد ۴ هفته، بعد از رویت رادیوگرافی مناسب در زاویه ۳۰ درجه فلکسیون، اجازه حرکات از فلکسیون کامل تا ۳۰ درجه فلکسیون داده شد. بعد ۶ ماه بیمار راضی، جوش خوردگی گردن رادیوس داشت. جوش خوردگی زائده کرونوئید به صورت فیبروز؛ اما بدون علامت بود. آرتروز مفصل آرنج و نوروپاتی اولنار، استخوان سازی نابجا نداشت. خمش انقباضی آرنج (Flexion contracture) ۲۰ درجه بود.