http://goums.ac.ir/journal مجله دانشگاه علوم پزشکی گرگان - مقالات نشریه - سال 1403 جلد27 شماره1 Yektaweb Collection - https://yektaweb.com fa 1403/12/11 http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4473&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal; text-align:right"><em><span style="color:#003300"><span style="font-size:12px"><span style="font-family:Tahoma"><strong>زمینه و هدف:</strong> استفاده از کتامین به عنوان یکی از مشتقات فن سیکلیدین ها به عنوان ماده بیهوشی در عمل های جراحی، همچون داروهای دیگر می تواند با عوارض متعددی بر اندام های مختلف بدن همراه باشد. این مطالعه به منظور تعیین اثر کتامین تزریقی بر تغییرات بافت شناسی کبد نوزادان متولد شده از موش های صحرایی ماده باردار تحت بیهوشی کوتاه مدت و بلند مدت انجام شد.<br> <br> <strong>روش بررسی:</strong> در این مطالعه تجربی 15 سر موش صحرایی ماده باردار از نژاد ویستار به صورت تصادفی به سه گروه پنج تایی شامل کنترل، بیهوشی کوتاه مدت (کتامین تزریقی <span dir="LTR">mg/kg/bw</span> 25 سه بار در هفته به مدت 4 هفته) و بیهوشی بلند مدت (کتامین تزریقی <span dir="LTR">mg/kg/bw</span> 75 یک بار در هفته به مدت 4 هفته) تقسیم شدند. پس از زایمان و طی دوره شیردهی هنگامی که سن نوزادان به دو هفته رسید؛ به منظور نمونه گیری بافتی ابتدا نوزادان موش های صحرایی توسط 7 واحد کتامین و 3 واحد زایلازین بیهوش و قربانی شدند و نمونه گیری بافتی انجام شد. نمونه های بافتی با ضخامت ۵ تا ۶ میکرون جدا شده و پس از ثابت سازی در فرمالین توسط میکروسکوپ نوری بررسی شدند.<br> <br> <strong>یافته ها:</strong> در گروه بیهوشی کوتاه مدت در وریدهای مرکز لوبولی متسع و تجمع مایع با نمره شدت تغییرات 2 و برخی از هپاتوسیت ها دارای روند دژنراتیو نکروتیک و سیتوپلاسم اسیدوفیلیک و تیره با نمره شدت تغییرات 1 رویت شدند. در گروه بیهوشی بلند مدت بافت کبد تغییرات پرخونی در فضای پورت با نمره 1 و نیز افزایش اتساع فضاهای سینوزوئیدی و وریدهای مرکز لوبولی دارای اندازه های مختلف و بی نظمی با شدت تغییرات 1 مشاهده شد که در برخی از آنها تجمع مایع و خون نیز دیده شد. در گروه کنترل ساختارهای سلولی به صورت کاملاً منظم حفظ شده بود و نمره شدت تغییرات صفر تعیین شد.<br> <br> <strong>نتیجه گیری:</strong> مصرف کتامین در موش های باردار می تواند سبب ایجاد تغییرات هیستوپاتولوژیک در بافت کبدی نوزادان آنها شود که در گروه بلندمدت نسبت به کوتاه مدت و کنترل، این تغییرات مخرب مشهودتر بود.</span></span></span></em></p> بهروز یحیایی http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4457&sid=1&slc_lang=fa <p style="text-align:right"><em><span style="color:#003300"><span style="font-size:12px"><span style="font-family:Tahoma"><strong>زمینه و هدف:</strong> سدیم والپروات <span dir="LTR">(Sodium valproate: SV)</span> یک داروی ضدصرع پرکاربرد است؛ اما استفاده درمانی از آن به دلیل توانایی آن در ایجاد استرس اکسیداتیو محدود است. رزوراترول، یک پلی فنل طبیعی با خواص آنتی اکسیدانی است. این مطالعه به منظور تعیین اثر رزوراترول بر استرس اکسیداتیو القا شده ناشی از مواجهه تحت سدیم والپروات در بافت هیپوکامپ مغز جنین های موش سوری انجام شد.<br> <br> <strong>روش بررسی:</strong> در این مطالعه تجربی 40 سر موش ماده باردار نژاد <span dir="LTR">BALB/c</span> به پنج گروه هشت تایی شامل کنترل، سدیم والپروات <span dir="LTR">mg/kg/bw</span> 40، سدیم والپروات <span dir="LTR">mg/kg/bw</span>40 + رزوراترول <span dir="LTR">0.6 mg/kg/bw</span> ، سدیم والپروات <span dir="LTR">mg/kg/bw</span> 40 + رزوراترول <span dir="LTR">0.35 mg/kg/bw</span> و سدیم والپروات <span dir="LTR">mg/kg/bw</span> 40 + رزوراترول <span dir="LTR">0.225 mg/kg/bw</span> تقسیم شدند. سدیم والپروات روزانه به روش دهانی و رزوراترول روزانه به صورت داخل صفاقی تجویز شد. در روز 8 تا 18 بارداری مداخلات دارویی شروع و تازمان تولد نوزادان ادامه یافت. در روز 18 بارداری موش های مادر تحت بیهوشی قرار گرفتند و 8 جنین مربوط به هر گروه جدا گردید. پس از بیهوشی جنین ها، بافت مغز جدا شد. سپس پارامترهای استرس اکسیداتیو از جمله میزان مالون دی آلدید <span dir="LTR">(MDA)</span> برحسب <span dir="LTR">nmol/mg</span> به عنوان شاخص پراکسیداسیون لیپیدی، تغییرات سطح گلوتاتیون <span dir="LTR">(GSH)</span> برحسب <span dir="LTR">&micro;g/mg</span> و تغییرات سطح پروتئین کربونیل <span dir="LTR">(PC)</span> برحسب <span dir="LTR">nmol/mg</span> در بافت هیپوکامپ مغز ارزیابی شدند.<br> <br> <strong>یافته ها:</strong> سدیم والپروات موجب ایجاد استرس اکسیداتیو از طریق افزایش <span dir="LTR">MDA</span> <span dir="LTR">(4.8 nmol/mg)</span> و <span dir="LTR">PC</span> <span dir="LTR">(51.4 nmol/mg)</span> و نیز کاهش <span dir="LTR">GSH</span> <span dir="LTR">(31.86 &mu;g/mg)</span> در بافت مغزی نسبت به گروه کنترل گردید (<span dir="LTR">P<0.05</span>). رزوراترول با یک روند وابسته به غلظت باعث کاهش استرس اکسیداتیو از طریق کاهش <span dir="LTR">MDA</span> و<span dir="LTR">PC</span> به ترتیب با مقادیر <span dir="LTR">3.02 nmol/mg</span>&nbsp; و <span dir="LTR">37.21 nmol/mg</span> و همچنین افزایش <span dir="LTR">GSH</span> <span dir="LTR">(49.76 &mu;g/mg)</span> در بافت مغزی شد. و بیشترین اثر در غلظت <span dir="LTR">0.6 mg/kg/bw</span> بود که نسبت به گروه <span dir="LTR">SV</span> از نظر آماری معنی دار بود (<span dir="LTR">P<0.05</span>).<br> <br> <strong>نتیجه گیری:</strong> استفاده از سدیم والپروات به همراه رزوراترول موجب کاهش التهاب و عوامل ناشی از استرس اکسیداتیو در جنین موش می گردد.</span></span></span></em></p> غلامحسن واعظی http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4476&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal;"><em><span style="color:#003300;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>زمینه و هدف:</strong> کپسولیت چسبنده </span><span dir="LTR">(Adhesive capsulitis)</span><span lang="FA"> جزء شایع ترین اختلالات شانه بویژه در بیماران دیابتی بوده و درمان آن تاکنون مورد چالش است. کپسولیت چسبنده با افزایش تدریجی درد شانه و شروع خود به خودی و محدودیت حرکات فعال و غیرفعال مفصل گلنوهومورال در همه جهات شروع می شود. در ۹۰ درصد موارد به درمان محافظه کارانه جواب می دهد؛ اما اگر بهبودی علامتی بعد از ۶-۳ ماه به دنبال درمان محافظه کارانه حاصل نگردد؛ بایستی درمان جراحی شامل آزادسازی کپسول به صورت آرتروسکوپیک یا باز را در نظر گرفت. این مطالعه به منظور مقایسه اثربخشی روش درمانی غیرجراحی و روش آرتروسکوپیک بر عملکرد و درد شانه بیماران دیابتی مبتلا به کپسولیت چسبنده شانه انجام شد.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه شبه تجربی روی 48 بیمار دیابتی (16 مرد و 32 زن) با میانگین سنی </span><span dir="LTR">53.56&plusmn;15.93</span> سال مبتلا به کپسولیت چسبنده شانه مراجعه کننده به درمانگاه ارتوپدی مرکز آموزشی درمانی 5 آذر شهرستان گرگان طی سال های 1401-1400 انجام شد. در ابتدا بیماران تحت نظارت فلوشیپ شانه تحت درمان محافظه کارانه به مدت ۳ ماه قرار گرفتند و بیمارانی با عدم بهبودی کلینیکی مقاوم به درمان های محافظتی بعد از ۶ ماه، وارد مطالعه شدند. بیماران با انتخاب خود در یکی از دو گروه روش درمانی غیرجراحی (درمان محافظه کارانه) و گروه روش جراحی آرتروسکوپیک (آزادسازی آرتروسکوپیک شانه) قرار گرفتند. نتایج فانکشنال و محدودیت حرکت شانه بیماران بر اساس معیار <span dir="LTR">DASH</span><span lang="FA"> دو گروه در پیش آزمون و پس از گذشت 3 ماه و 6 ماه از انجام مداخله مورد مقایسه قرار گرفتند. داده ها با استفاده از شاخص های آماری توصیفی ارایه شد. سپس نتایج فانکشنال و محدودیت حرکت شانه ارزیابی شدند.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>یافته ها:</strong> میانگین نمره عملکرد شانه 3 ماه و 6 ماه پس از انجام مداخله در گروه عمل جراحی آزادسازی آرتروسکوپیک (</span><span dir="LTR">45.80&plusmn;19.32</span><span lang="FA"> و </span><span dir="LTR">43.10&plusmn;14.12</span><span lang="FA">) کمتر از گروه درمان محافظه کارانه (</span><span dir="LTR">67.89&plusmn;17.46</span><span lang="FA"> و </span><span dir="LTR">72.10&plusmn;15.16</span><span lang="FA">) تعیین شد (</span><span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">). میانگین و انحراف معیار نمره علایم مانند درد، سوزش، ضعف و سفتی شانه 3 ماه و 6 ماه بعد از مداخله در گروه عمل جراحی آزادسازی آرتروسکوپیک (</span><span dir="LTR">12.70&plusmn;5.66</span><span lang="FA"> و </span><span dir="LTR">10.02&plusmn;4.06</span><span lang="FA">) &nbsp;کمتر از گروه درمان محافظه کارانه (</span><span dir="LTR">19.83&plusmn;8.17</span><span lang="FA"> و </span><span dir="LTR">21.14&plusmn;9.37</span><span lang="FA">) تعیین شد (</span><span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">).</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>نتیجه گیری:</strong> کاهش میزان عملکرد و شدت علایم شانه بیماران در زمان های 3 ماه و 6 ماه بعد از مداخله در گروه عمل جراحی آزادسازی آرتروسکوپیک موثرتر از گروه درمان محافظه کارانه ارزیابی شد.</span></span></span></span></span></span></span></em></p> سعید کوکلی http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4452&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal;"><em><span style="color:#003300;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>زمینه و هدف:</strong> سندرم درد پاتلوفمورال از جمله علل شایع درد قدامی زانو در نوجوانان و افراد زیر 60 سال است. این مطالعه به منظور تعیین اثر تمرینات زنجیره جنبشی بسته بر تغییرات دینامیک فشار کف پای زنان مبتلا به سندرم</span> <span lang="FA">درد پاتلوفمورال انجام شد.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه شبه تجربی روی 30 دانشجوی دختر در محدوده سنی 35-20 سال در دو گروه 15 نفری مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال و سالم در دانشگاه محقق اردبیلی طی سال 1402 انجام شد. گروه مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال دارای سابقه درد حداقل بیش از دوماه و حداکثر یک سال بودند. گروه تجربی تمرینات زنجیره جنبشی بسته را سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته اجرا کردند. اندازه گیری متغیرهای فشار کف پا با دستگاه فوت اسکنر فشاری (نمونه برداری 300 هرتز) انجام شد.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>یافته ها:</strong> اوج نیروها در انگشت اول در گروه سالم </span><span dir="LTR">(64.91&plusmn;28.69)</span> و مبتلا به سندرم پاتلوفمورال <span dir="LTR">(215.19&plusmn;60.28)</span> طی دویدن با سرعت آهسته کاهش آماری معنی داری داشت و زمان رسیدن به اوج نیروی عکس العمل زمین در گروه مبتلا به سندرم پاتلوفمورال <span dir="LTR">(49.65&plusmn;44.332)</span> طی پس آزمون در سرعت آهسته افزایش آماری معنی داری پیدا کرد (<span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">). همچنین نیروی خارجی پاشنه </span><span dir="LTR">(153.97&plusmn;3.62)</span> و پنجمین استخوان کف پایی <span dir="LTR">(65.19&plusmn;19.77)</span> در گروه سالم طی پس آزمون کاهش آماری معنی داری در مقایسه با گروه مبتلا به سندرم پاتلوفمورال طی دویدن با سرعت تند داشت (<span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">). در گروه سالم و مبتلا به سندرم پاتلوفمورال طی پس آزمون متغیرهای جابجایی مرکز فشار در ناحیه داخلی-خارجی و قدامی-خلفی در سرعت آهسته و تند طی دویدن کاهش آماری معنی داری یافتند (</span><span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">). همچنین در گروه سالم جابجایی مرکز فشار در انگشت اول در مرحله پس آزمون </span><span dir="LTR">(64.5&plusmn;51.08)</span> طی دویدن با سرعت تند کاهش آماری معنی داری پیدا کرد (<span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">).</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>نتیجه گیری:</strong> تمرینات زنجیره جنبشی بسته باعث کاهش معنی دار در متغیرهای فشار کف پا در زنان مبتلا به سندرم پاتلوفمورال و زنان سالم می گردد.</span></span></span></span></span></span></span></em></p> عباس معمارباشی http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4505&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal;"><em><span style="color:#003300;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>زمینه و هدف:</strong> توانمندسازی خانواده محور، مددجو و خانواده اش را در تصمیم گیری برای ارتقاء سطح سلامت درگیر می کند تا با تصمیم گیری صحیح بر وضعیت سلامتی خود کنترل داشته باشند. خودکارآمدی مهم ترین مؤلفه توانمندسازی محسوب شده و در روند درمان بیماری های مزمن و بالا بردن خودکارآمدی اهمیت زیادی دارد. این مطالعه به منظور مقایسه اثر آموزش مبتنی بر الگوی توانمندسازی بیمار محور و الگوی توانمندسازی خانواده محور بر خودکارآمدی درک شده و قند خون ناشتا بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه شبه تجربی روی 120 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به مراکز جامع سلامت روستایی شهرستان گرگان طی سال 1402 انجام شد. بیماران در سه گروه 40 نفری شامل کنترل، توانمندسازی خانواده محور و توانمندسازی بیمار محور با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای وارد مطالعه شدند. آموزش ها در گروه های بیمار محور و خانواده محور بر اساس چهار مرحله الگو و در گروه های 8-6 نفره انجام شد. مراحل الگو شامل درک تهدید، مشکل گشایی، مشارکت آموزشی و ارزشیابی بودند. بیماران در گروه کنترل فقط آموزش های روتین مرکز سلامت را دریافت کردند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی درک شده بیماران دیابتی میانسال و چک لیست ثبت مشخصات بالینی استفاده گردید.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>یافته ها:</strong> میزان قند خون ناشتا در هر سه گروه بعد از مداخله کاهش یافت؛ اما این اختلاف از نظر آماری بین گروه ها در پیش آزمون و در پس آزمون معنی دار نبود. در پس آزمون خودکارآمدی درک شده بین گروه بیمارمحور با گروه خانواده محور و نیز گروه بیمارمحور با گروه کنترل، افزایش آماری معنی داری مشاهده شد (</span><span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">).</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>نتیجه گیری:</strong> آموزش مبتنی بر الگوی توانمندسازی بیمار محور و الگوی توانمندسازی خانواده محور بر خودکارآمدی درک شده بیماران موثر ارزیابی شد؛ اما روی میزان قند خون ناشتا بیماران مبتلا به دیابت نوع دو اثری نداشت.</span></span></span></span></span></span></span></em></p> سید کمال الدین میرکریمی http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4479&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal;"><em><span style="color:#003300;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>زمینه و هدف:</strong> اختلال مصرف مواد از جمله معضلات جمعیت جوان در دنیا و نیز در کشور ما محسوب می شود که علاوه بر مشکلات جسمی، عواقب روانی نیز به دنبال دارد. رفتارهای پرخاشگرانه از جمله عوارض رفتاری ناشی از سومصرف مواد هستند. این مطالعه به منظور تعیین اثر طرحواره درمانی گروهی بر رفتارهای پرخاشگرانه مبتلایان به اختلال مصرف مواد مخدر انجام شد.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه شبه تجربی روی 42 مرد مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر مقیم در مرکز جامع درمان هیرکانیان در گرگان طی سال 1400 انجام شد. پروتکل طرحواره درمانی 8 جلسه ای تلفیقی در گروه تجربی اجرا شد. پروتکل طرحواره درمانی شامل تکنیک های شناختی (آزمون اعتبار طرحواره ها)، ارزیابی مزایا و معایب سبک های مقابله ای، راهبردهای تجربی مانند تصویرسازی ذهنی و ایفای نقش در گروه، گفت و گوی ذهنیت ها و بررسی و تمرین رفتارهای سالم به عنوان راه حل جایگزین در برابر مهم ترین رفتارهای مشکل ساز بود. نمره پرسشنامه رفتار پرخاشگری </span><span dir="LTR">Buss</span><span lang="FA"> و </span><span dir="LTR">Perry</span><span lang="FA"> سال 1992 در پیش آزمون و پس آزمون بین دو گروه کنترل و مداخله مورد مقایسه قرار گرفت.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>یافته ها:</strong> میانگین و انحراف معیار نمره پرخاشگری پس آزمون گروه مداخله </span><span dir="LTR">(79.619&plusmn;12.212)</span> در مقایسه با گروه کنترل <span dir="LTR">(107.476&plusmn;7.890)</span> به طور معنی داری کاهش یافت (<span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">).</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>نتیجه گیری:</strong> روش طرحواره درمانی در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر، اثربخش ارزیابی شد.</span></span></span></span></span></span></span></em></p> کاظم شریعت نیا http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4496&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal;"><em><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="color:#003300;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>زمینه و هدف:</strong> استفاده گسترده کودکان از وسایل دیجیتال به تهدیدی جدی برای سلامت جهانی تبدیل شده است. این مطالعه به منظور ارزیابی همبستگی بین زمان تماشای صفحه نمایش، کیفیت خواب و اضافه وزن کودکان پیش دبستانی انجام شد.</span></span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><span style="color:#003300;"><strong>روش بررسی:</strong></span><a name="_Hlk173099981"><span style="color:#003300;"> این مطالعه توصیفی تحلیلی روی 100 کودک (46 پسر و 54 دختر) پیش دبستانی 3 تا 6 سال و والدین آنها در شهر قزوین طی سال های 99-1398 انجام شد. داده ها با استفاده از مصاحبه و پرسشنامه عوامل مرتبط با زمان تماشای صفحه های نمایش در کودکان و نوجوانان ایرانی مظفریان و همکاران سال 2017 جمع آوری شد.</span></a></span></span></span></span><br> <br> <span style="color:#003300;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>یافته ها:</strong> 76 درصد از کودکان اولین فرزند خانواده بودند. میانه زمان جمعی تماشای صفحه نمایش کودکان چهار ساعت در روز بود. 50 درصد از والدین روی تماشای تلویزیون فرزند در خانه، نظارت کافی نداشتند. بین شاخص توده بدنی و مدت زمان تماشای تلویزیون همبستگی مثبت و معنی داری وجود داشت </span><span dir="LTR">(r=0.24, P=0.01)</span><span lang="FA">. با افزایش زمان جمعی تماشای صفحه نمایش کودکان، مدت زمان خواب کودک کاهش آماری معنی داری یافته بود </span><span dir="LTR">(r=-0.21, P=0.04)</span><span lang="FA">. اگرچه میانه زمان تماشای صفحه نمایش در مادران به طور معنی داری بیشتر از پدران بود </span><span dir="LTR">(P<0.001)</span><span lang="FA">؛ اما زمان تماشای تلویزیون کودکان با زمان تماشای تلویزیون پدر رابطه آماری معنی داری داشت </span><span dir="LTR">(r=0.23, P=0.002)</span><span lang="FA">.</span></span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><span style="color:#003300;"><strong>نتیجه گیری:</strong><a name="_Hlk173271475"></a></span><a name="_Hlk173101028"><span style="color:#003300;"> متوسط زمان تماشای صفحه نمایش کودکان پیش دبستانی بالا ارزیابی شد. همچنین متوسط زمان تماشای صفحه نمایش با کاهش مدت زمان خواب و افزایش شاخص توده بدنی کودکان مرتبط است.</span></a></span></span></span></span></span></span></em></p> عباس علامی http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4515&sid=1&slc_lang=fa <em><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="color:#003300;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>زمینه و هدف:</strong> سوءتغذیه یکی از عوامل موثر بر تاخیر در بهبود یا شکست درمان سل است. یکی از راه های حمایت تغذیه ای ارائه سبد غذایی به بیماران مسلول در حین درمان سل است. این مطالعه به منظور تعیین اثر حمایت غذایی در نتایج درمان بیماران مبتلا به سل در استان گلستان انجام شد.</span></span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><span style="color:#003300;"><strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه مشاهده ای با رویکرد توصیفی - تحلیلی با ﺣﻤﺎیت دفتر بهبود تغذیه وزارت بهداشت به صورت طولی و در دو گروه موازی در استان گلستان طی سال 1396 اجرا شد.</span><a name="_Hlk176954465"><span style="color:#003300;"> گروه اول شامل 129 بیمار مبتلا به سل تحت درمان بودند که دو سبد حمایتی غذایی دریافت کرده و دوره درمان را تکمیل کرده بودند. گروه دوم شامل 399 بیمار مسلول فاقد دریافت سبدحمایتی غذایی بودند. نتایج شامل مرگ، غیبت از درمان، شکست درمان و بهبودی برای هر دو گروه از بیماران توسط سیستم بهداشتی پیگیری و اطلاعات مورد نیاز در پرونده بیماران ثبت و مقایسه شد.</span></a></span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><span style="color:#003300;"><strong>یافته ها:</strong> </span><a name="_Hlk176954568"><span style="color:#003300;">در طی 8 ماه پیگیری از ماه دوم درمان، افزایش میانگین وزن بیماران دریافت کننده سبد حمایتی غذایی از نظر آماری معنی دار بود (</span></a></span></span></span></span><span style="color:#003300;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">). بهبودی در بیماران دریافت کننده سبدحمایتی غذایی </span><span dir="LTR">94.6%</span> و در بیماران با عدم دریافت سبدحمایتی غذایی <span dir="LTR">88.7%</span><span lang="FA"> تعیین شد (</span><span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">).</span><span lang="FA"> خطر نسبی عدم بهبودی در گروه عدم دریافت سبد غذایی </span><span dir="LTR">2.078</span> برابر گروه دریافت کننده سبدحمایتی غذایی بود <span dir="LTR">(95% CI: 0.961-4.494)</span><span lang="FA">.</span><span dir="LTR"><span style="font-family:"Arial","sans-serif""></span></span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>نتیجه گیری:</strong> دریافت سبد حمایتی تغذیه ای در اثربخشی درمان بیماران مبتلا به سل در استان گلستان موثر است.</span></span></span></span></span></span></span></em> محمدرضا هنرور http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4466&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal;"><em><span style="color:#003300;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>زمینه و هدف:</strong> کرونا ویروس در کسانی که دارای بیماری زمینه ای یا بیماری های هم زمان هستند؛ به طور فزاینده ای سریع پیشرفت نموده که اغلب منجر به مرگ می شود. این مطالعه به منظور مقایسه برخی عوامل خطر مرتبط با مرگ ناشی از </span><span dir="LTR">COVID-19</span><span lang="FA"> در بیماران بیمارستان شهدای کارگر یزد انجام شد.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>روش بررسی:</strong> این مطالعه توصیفی روی 120 بیمار (55 مرد و 65 زن) دارای کرونای </span><span dir="LTR">PCR</span><span lang="FA"> مثبت زنده مانده (بهبود) با میانگین سنی </span><span dir="LTR">52.8&plusmn;18.88</span><span lang="FA"> سال و 60 بیمار (34 مرد و 26 زن) دارای کرونای مثبت فوت شده (مرگ) با میانگین سنی </span><span dir="LTR">75.4&plusmn;15.4</span> سال در بیمارستان شهدای کارگر یزد طی سال های 1398 لغایت 1399 انجام شد. نمونه گیری به صورت سرشماری روی همه موارد مثبت تشخیص قطعی <span dir="LTR">COVID-19</span><span lang="FA"> انجام شد. متغیر هایی شامل سن، جنس، مصرف سیگار، ابتلا به بیماری های دیابت، پرفشاری خون، بیماری های ریوی و قلبی عروقی و بدخیمی ها که در استان یزد توسط کمیته استانی کرونا جمع آوری شده بود؛ مورد ارزیابی قرار گرفتند.</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>یافته ها:</strong> متغیرهای جنسیت، سرطان، مصرف سیگار، آسم و </span><span dir="LTR">DVT</span><span lang="FA"> بین گروه بهبودیافته با گروه فوت شده تفاوت آماری معنی داری نشان ندادند. متغیرهای دیابت، پرفشاری خون، بیماری ایسکمیک قلبی، </span><span dir="LTR">COPD</span><span lang="FA"> و سن در هر دو گروه با یکدیگر تفاوت آماری معنی داری داشتند (</span><span dir="LTR">P<0.05</span><span lang="FA">).</span></span></span></span><br> <br> <span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA"><strong>نتیجه گیری:</strong> سن بالا، ابتلا به فشارخون بالا و ابتلا به دیابت از عوامل خطر در بیماران مبتلا به کرونا تعیین شدند.</span></span></span></span></span></span></span></em></p> <span style="font-size:12pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><span lang="AR-SA" style="font-size:11.0pt"><span b="" style="font-family:" zar=""><span style="color:black"></span></span></span></span></span></span></span> ساره رفعت مقام http://kordkuyheartcenter.com/journal/browse.php?a_id=4251&sid=1&slc_lang=fa <p style="font-style:normal;"><em><span style="color:#003300;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="line-height:16.0pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="FA">اوتیسم یک اختلال عصب تحولی است که نقص در مهارت های ارتباطی از بارزترین ملاک های آن است و شروع زودهنگام مداخلات فشرده یکی از عوامل تعیین کننده در پیش آگهی این اختلال و کاهش شدت آن است. این مطالعه به منظور تعیین اثر مداخلات زودهنگام مدل دنور - والدین بر بهبود مهارت های ارتباطی و کاهش شدت علائم کودکان مبتلا به اوتیسم انجام شد. این گزارش مورد از نوع آزمایشی با طرح </span><span dir="LTR">A-B</span><span lang="FA"> روی 4 کودک (3 پسر و 1 دختر) مبتلا به اختلال اوتیسم با سن کمتر از 60 ماه مراجعه کننده به مرکز اوتیسم شکوفه ها شهرستان ماهشهر در سال 1400 انجام شد. در ابتدا والدین آنها در 12 جلسه انفرادی و یک ساعته در هفته مداخلات زودهنگام مدل دنور- والدین را آموزش دیدند. برای سنجش مهارت های ارتباطی از </span><span dir="LTR">Autism Treatment Evaluation Checklist</span><span lang="FA"> و برای سنجش شدت اوتیسم از </span><span dir="LTR">Gilliam autism rating scale-2</span><span lang="FA"> استفاده شد. ارزیابی ها در 7 مرحله (2 ارزیابی پایه، 3 ارزیابی حین مداخله و 2 ارزیابی پیگیری) انجام گردید. تحلیل داده ها با استفاده از شاخص های آمار توصیفی، تحلیل درون موقعیتی و بین موقعیتی با محاسبه درصد داده های ناهمپوش و همپوش انجام شد. استفاده از مداخلات زود هنگام مدل دنور- والدین باعث کاهش میانگین نمرات و بهبود چالش های ارتباطی و بهبود و کاهش نمرات شدت اوتیسم در هر 4 آزمودنی گردید. همچنین در تحلیل درون موقعیتی، نمرات چالش های ارتباطی و شدت اوتیسم آزمودنی ها روندی کاهشی و با ثبات داشت و در تحلیل بین موقعیتی، میزان ناهمپوشی بین داده ها در مراحل پایه و مداخله در بیشترین مقدار (100 درصد) و میزان همپوشی بین داده ها در کمترین میزان خود (صفر درصد) قرار داشت. همچنین تغییرات به دست آمده تا مرحله پیگیری پایدار بود. نتایج این مطالعه نشان داد که اجرای مداخلات زود هنگام مدل دنور- والدین می تواند باعث بهبود و کاهش چالش های ارتباطی و شدت علائم در کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم شود.</span></span></span></span></span></span></span></em></p> پروین احتشام زاده