fa اثر روایت نویسی بر شدت استرس همراهان بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه: یک مطالعه کارآزمایی بالینی پرستاری Nursing تحقيقي Original Articles <p dir="RTL" style="font-style:normal;"><em><span style="font-size:12px;"><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><strong>زمینه و هدف: </strong>نوشتن در مـورد هیجان‌ها و نگرانی‌ها، سبب بهبود در عملکرد سیستم خودمختار، سیستم ایمنی و سـلامت جسمی و روانی می‌گردد. این مطالعه به منظور تعیین اثر روایت نویسی بر شدت استرس همراهان بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه انجام شد.</span></span></span></span></em></p> <p dir="RTL" style="font-style:normal;"><em><span style="font-size:12px;"><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><strong>روش بررسی:</strong> این کارآزمایی بالینی یک سوکور روی 106 همراه بیمار بزرگسال بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی بابل انجام شد. همراهان بیمار در دو گروه 53 نفری کنترل و مداخله قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه سنجش استرس </span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;">(DASS21)</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"> جمع‌آوری شدند. مداخله در این مطالعه شامل مکتوب نمودن احساسات، افکار و تجربیات در خصوص مسایل مرتبط با بیمار بستری و بخش مراقبت ویژه به صورت روزانه به مدت هفت روز در دفترچه برای گروه مداخله بود.</span></span></span></span></em></p> <p dir="RTL" style="font-style:normal;"><em><span style="font-size:12px;"><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><strong>یافته‌ها:</strong> میانگین و انحراف معیار شدت استرس کلی به دنبال مداخله، به صورت معنی‌داری در گروه مداخله (</span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;">7.89</span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;">&plusmn;</span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;">22.64</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"> در مقابل </span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;">8.2</span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;">&plusmn;</span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;">17.15</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;">) کاهش یافت (</span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;">P<0.05</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;">). در سه حیطه استرس، اضطراب و افسردگی بین دو گروه مطالعه، ارتباط آماری معنی‌دار دیده شد (</span></span></span><span dir="LTR" style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;">P<0.05</span></span></span><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;">).</span></span></span></span></em></p> <p dir="RTL" style="font-style:normal;"><em><span style="font-size:12px;"><span style="font-weight:normal;"><span style="color:windowtext;"><span style="font-family:Tahoma,sans-serif;"><strong>نتیجه‌گیری:</strong> روایت نویسی باعث کاهش شدت استرس در همراهان بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه می‌گردد.</span></span></span></span></em></p> <strong>Background and Objective: </strong>Writing about emotions and emotional disturbances, improve the performance of an autonomous system, immune system and physical and mental health. The aim of this study was to determine the effect of narrative writing on stress intensity of attendants&rsquo; patients hospitalized in intensive care units (ICUs).<br> <strong>Methods: </strong>This single blind clinical study was done on 106 attendants&rsquo; of adult patients hospitalized in ICUs of Babol city in northern Iran. The patients&#39; attendants were divided into two groups of 53 controls and intervention. Data were collected using stress (DASS21) questionnaire. Intervention was writing narration about feelings, thoughts and experiences related to the hospitalized patient and ICU in a notebook as daily for seven days in the intervention group.<br> <strong>Results: </strong>The mean and standard deviation of overall stress intensity following intervention were significantly reduced in the intervention group in comparison with controls (P<0.05) (22.64&plusmn;7.89 versus 17.15&plusmn; 8.2). There was significant relationship between intervention and control groups in three areas of stress, anxiety and depression (P<0.05).<br> <strong>Conclusion: </strong>Narrative writing reduces the severity of stress in attendants&rsquo; patients in ICUs. بخش مراقبت های ویژه , همراه بیمار , روایت نویسی , استرس , اضطراب , افسردگی Intensive Care Units,Patient's Attendant,Narrative Writing,Stress,Anxiety,Depression, 40 47 http://goums.ac.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-256-12&slc_lang=fa&sid=1 Hossein Bagherzadeh Shesh Pool حسین باقرزاده شش پل 5900319475328460061030 5900319475328460061030 No M.Sc Student of Critical Care Nursing, School of Nursing and Midwifery, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran. دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت ویژه، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران. Akram Sanagoo اکرم ثناگو 5900319475328460061031 5900319475328460061031 No Associate Professor, Ph.D in Nursing, School of Nursing and Midwifery, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran. دکتری آموزش پرستاری، دانشیار، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران. Leila Jouybari لیلا جویباری jouybari@goums.ac.ir 5900319475328460061032 5900319475328460061032 Yes Professor, Ph.D in Nursing, Nursing Research Center, Golestan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran. دکتری آموزش پرستاری، استاد، مرکز تحقیقات پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گرگان، ایران.