fa اثر حفاظتی سیلی‌مارین بر نقص ایجاد شده در حافظه و یادگیری موش صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین فیزیولوژی - فارماکولوژی Physiology - Pharmacology تحقيقي Original Articles زمینه و هدف : دیابت قندی در درازمدت با اختلالاتی در یادگیری، حافظه و شناخت همراه است. این مطالعه به منظور تعیین اثر حفاظتی سیلی‌مارین بر نقص ایجاد شده در حافظه و یادگیری موش صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین انجام شد. روش بررسی : این مطالعه تجربی روی 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار در محدوده وزنی 300-240gr انجام شد. موش‌ها به صورت تصادفی به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با سیلی‌مارین (100 mg/kg)، دیابتی و دو گروه دیابتی تحت درمان با سیلی‌مارین (50, 100 mg/kg) تقسیم شدند. سیلی‌مارین 10 روز پس از تزریق استرپتوزوتوسین به مدت 4 هفته (داخل صفاقی و روزانه) تجویز شد. در پایان، تأخیر اولیه (شاخص اکتساب) و تأخیر در حین عبور (شاخص نگهداری و به یادآوری) در آزمون اجتنابی غیرفعال و درصد رفتار تناوب به‌عنوان شاخص حافظه فضایی با استفاده از ماز Y تعیین گردید. همچنین میزان مالون‌دی‌آلدئید بافت هیپوکامپ مغز حیوانات تعیین شد. داده‌ها با استفاده از برنامه سیگما استات نسخه 3.5 و آزمون‌های آماری ANOVA یک‌طرفه و دوطرفه، Tukey و کروسکال‌والیس تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها : کاهش معنی‌دار تأخیر در حین عبور موش‌های دیابتی (P<0.01) و دیابتی تحت تیمار با دوز 50 میلی‌گرم بر کیلوگرم سیلی‌مارین (P<0.05) در پایان کار مشاهده گردید و این پارامتر به‌طور معنی‌دار در گروه دیابتی تحت تیمار با دوز بالای سیلی‌مارین بیشتر از گروه دیابتی بود (P<0.05). به‌علاوه درصد تناوب در حیوانات دیابتی به‌طور معنی‌دار کمتر از گروه کنترل بود (P<0.05) و این پارامتر در گروه‌های دیابتی تحت تیمار با سیلی‌مارین تفاوت معنی‌دار در مقایسه با گروه دیابتی نشان نداد. همچنین موش‌های دیابتی افزایش معنی‌دار در سطح بافتی مالون‌دی‌آلدئید نشان دادند (P<0.05) و درمان با سیلی‌مارین با دوز بالا (100 mg/kg) میزان مالون‌دی‌آلدئید را به صورت معنی‌دار کاهش داد (P<0.05). نتیجه‌گیری : این مطالعه نشان داد که هرچند تجویز دراز مدت سیلی‌مارین با دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم بر توانایی نگهداری اطلاعات در انبار حافظه و به یادآوری آنها در حیوانات دیابتی در آزمون اجتنابی غیرفعال اثر دارد؛ ولی موجب بهبود حافظه فضایی کوتاه‌مدت در حیوانات دیابتی نمی‌گردد و احتمالاً سودمند این ماده از طریق کاهش پراکسیداسیون لیپیدی در بافت هیپوکامپ اعمال می‌شود. Background and Objective: Diabetes mellitus cause learning, memory and cognitive skills disorders in the long term. This study was conducted to determine the protective effect of silymarin on the learning and memory deficiency in streptozotocin-diabetic rats. Materials and Methods: This experimental study was conducted on 40 male Wistar rats weighing 240-300 grams. The rats were randomly allocated into 5 groups: control, silymarin -treated control (100 mg/kg), diabetic, and two silymarin -treated diabetic groups (50 and 100 mg/kg). Silymarin was daily administered (i.p. and daily) ten days after streptozotocin injection for 4 weeks. Finally, initial (acquisition index) and step-through latencies (retention and recall index) were measured using passive avoidance test and alternation behavior percentage as an index of spatial memory was determined using Y maze. The level of malondialdehyde in the homogenate hippocampal tissue of the animals brains was measured. Data were analyzed using Sigma Stat-3.5, one-way and two-way ANOVA, Tukey, and Kruskall-Wallis tests. Results: A significant reduction of STL was observed in diabetic (P<0.01) and silymarin-treated (50mg/kg) diabetic (P<0.05) groups and this parameter was significantly higher in diabetic group receiving a high dose of silymarin compared to diabetic group (P<0.05). Meanwhile, alternation percentage in diabetic animals was significantly lower than control group (P<0.05) and this index did not show a significant difference in silymarin-treated diabetic groups in comparison with diabetic group. In diabetic rats, there was a significant increase in the tissue level of malondialdehyde (P<0.05) and silymarin treatment with dosage of (100 mg/kg) significantly reduced the level of MDA (P<0.05). Conclusion: This study showed that although long-term administration of silymarin at a high dose (100 mg/kg) affects the ability to store data in memory and to recall it in diabetic animals in passive avoidance test, it does not improve short-term spatial memory in diabetic animals. The beneficial effects of silymarin may be via attenuation of lipid peroxidation in hippocampus tissue. سیلی‌مارین , یادگیری , حافظه , دیابت قندی , استرپتوزوتوسین , پراکسیداسیون لیپیدی Silymarin, Learning, Memory, Diabetes Mellitus, Streptozotocin, Lipid peroxidation 35 41 http://goums.ac.ir/journal/browse.php?a_code=A-10-1-663&slc_lang=fa&sid=1 Roghani M مهرداد روغنی mehjour@yahoo.com 5900319475328460050593 5900319475328460050593 Yes Professor, Department of Physiology, Medicinal Plant Research Center, School of Medicine, Shahed University, Tehran, Iran استاد فیزیولوژی، مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد، تهران Khalili M محسن خلیلی 5900319475328460050594 5900319475328460050594 No Professor, Department of Physiology, Medicinal Plant Research Center, School of Medicine, Shahed University, Tehran, Iran استاد فیزیولوژی، مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد، تهران Baluchnejadmojarad T توراندخت بلوچ نژاد مجرد 5900319475328460050595 5900319475328460050595 No Professor, Department of Physiology, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran. استاد گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران Ahmadi M مصطفی احمدی 5900319475328460050596 5900319475328460050596 No General Phisician پزشک عمومی